Slachtoffertjes kerkmisbruik amper twee jaar oud


10/09 De Commissie-Adriaenssens heeft een onthutsend rapport voorgesteld. Gemiddeld zijn de slachtoffers van seksueel misbruik door leden van de kerk 12 jaar als het misbruik start, maar één was slechts twee jaar oud. Dat staat in haar eindrapport dat vrijdag werd voorgesteld.
Wat blijkt uit de analyse van de dossiers van de 475 slachtoffers, die naar de commissie stapten?
* Twee derde van de slachtoffers zijn mannen, een derde vrouwen. Er zijn amper 45 meldingen uit Franstalig België. 80% van de slachtoffers is momenteel ouder dan veertig jaar.
* Gemiddeld zijn de slachtoffers 12 jaar als het misbruik start, maar één was slechts twee jaar oud. Vrouwelijke slachtoffers zijn gelijkmatig over alle leeftijden verspreid, de jongens lopen een veel hoger risico tussen 10 en 14 jaar.
* Uit de getuigenissen blijkt dat het niet gaat over oppervlakkige betastingen, maar om oraal en anaal misbruik, gedwongen en wederzijdse masturbatie.
* Er is seksueel misbruik in àlle religieuze ordes. Maar er is geen enkel feit die door nonnen gepleegd.
* Dertien slachtoffers pleegden zelfmoord.
* Slechts 5% van de gekende slachtoffers stapte naar het gerecht.
* De helft van de gekende daders is momenteel al overleden.
* De feiten gebeurden tussen de jaren vijftig en het einde van de jaren tachtig in internaten waar men in die periode soms maar om de drie weken naar huis mocht gaan. Volgens de Commissie gebeurde het misbruik in àlle scholen voor jongens. Na 1985 is er een scherpe daling van het aantal gekende slachtoffers.
* Twee op de drie slachtoffers die al door de Commissie persoonlijk werden ontmoet hadden de feiten in hun jeugd aan hun ouders verteld, maar bijna niemand werd geloofd.
* Het celibaat is zelden de oorzaak van het seksueel misbruik dat de daders plegen, zo blijkt uit de eerste gesprekken met daders.
De Commissie beveelt naast een discussie over de verjaringstermijn nog een aantal andere dingen aan:
* Ook seksueel misbruik in andere religies moet worden opgevangen. Adriaenssens pleit voor een vertrouwenscentrum voor volwassenen, dat niet alleen seksueel misbruik aanpakt, maar ook geweld.
* De Kerk moet meer aandacht hebben voor de partners van de slachtoffers, want ook zij zijn slachtoffer.
* De Kerk moet ernstiger straffen opleggen aan daders die zich pas melden als de zaak door de slachtoffers zelf is aangekaart. Ze moet ook daderhulp organiseren.
* De Kerk moeten bovendien een solidariteitsfonds oprichten waarin de plegers geld storten voor de slachtoffers.
* Slachtoffers moeten in de Kerk een aanwijsbare plaats krijgen. De Commissie denkt aan een dag voor slachtoffers van de Kerk of een plaats voor herinnering of gebed.
Over de aangekondigde opvolgingscommissie zegt het rapport:
* Er moet een opvolging komen, maar die zou best niet “Commissie” heten, omdat dit te veel suggereert dat de gerechtelijke aanpak primeert. De slachtoffers moeten ook kunnen kiezen tussen pastorale zorg en hulpverlening.
* De slachtoffers moeten zelf kunnen beslissen hoe hun herstel het beste verloopt: wie naar justitie wil, moet dat kunnen doen. Adriaenssens pleit terzake voor een apart meldpunt voor slachtoffers binnen Justitie zelf.
* De slachtoffers moeten adequaat vertegenwoordigd worden. Nu zijn er te veel verschillende groepen, die allemaal namens “de slachtoffers” spreken en verschillende ideeën opperen.
* De Commissie dankt Vlaams minister Jo Vandeurzen omdat hij onmiddellijk na de inbeslagnames van de dossiers door het Brussels gerecht een initiatief lanceerde om de slachtoffers te helpen.
Maandag stelt kardinaal Léonard een nieuw initiatief voor.
http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971260/geen-verjaring-meer-voor-seksueel-misbruik.aspx

Advertenties

Over kruitvat

I am working for the Belgian human rights association 'Werkgroep Morkhoven' which revealed the Zandvoort childporn case (88.539 victims). The case was covered up by the authorities. During the past years I have been really shocked by the way the rich countries of the western empire want to rule the world. One of my blogs: «Latest News Syria» (WordPress)/ Je travaille pour le 'Werkgroep Morkhoven', un groupe d'action qui a révélé le réseau pornographique d'enfants 'Zandvoort' (88.539 victims). Cette affaire a été couverte par les autorités. Au cours des dernières années, j'ai été vraiment choqué par la façon dont l'Occident et les pays riches veulent gouverner le monde. Un de mes blogs: «Latest News Syria» (WordPress)/ Ik werk voor de Werkgroep Morkhoven die destijds de kinderpornozaak Zandvoort onthulde (88.539 slachtoffers). Deze zaak werd door de overheid op een misdadige manier toegedekt. Gedurende de voorbije jaren was ik werkelijke geschokt door de manier waarop het rijke westen de wereld wil overheersen. Bezoek onze blog «Latest News Syria» (WordPress) ------- Photo: victims of the NATO-bombings on the Chinese embassy in Yougoslavia
Dit bericht werd geplaatst in Kerk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op Slachtoffertjes kerkmisbruik amper twee jaar oud

  1. kruitvat zegt:

    Aartsbisschop Léonard tevreden met arrest

    09/09 Aartsbisschop Léonard is opgelucht dat er duidelijkheid is over ‘Operatie Kelk’ en hoopt “dat de aandacht weer naar de slachtoffers kan gaan”.
    “Vandaag heeft de Kamer van Inbeschuldigingstelling bij het Hof van Beroep in Brussel beslist dat de inbeslagnames in Mechelen op 24 juni in het aartsbisschoppelijk paleis en bij kardinaal Godfried Danneels opgeheven worden”, luidt het in een mededeling van het aartsbisdom. “Deze onderzoekshandelingen zijn nietig, net als de onderzoeksdaden die erop steunen.”

    “André-Joseph Léonard, aartsbisschop van Mechelen – Brussel, hoopt dat de aandacht nu weer helemaal kan gaan naar de slachtoffers van seksueel misbruik in een pastorale relatie.”

    “Hij beklemtoont tot slot dat hij geen enkel bezwaar heeft tegen een correct gevoerd gerechtelijk onderzoek en is tevreden dat nu duidelijkheid is gekomen. Het is in ieders belang dat de fundamentele rechtsregels worden nageleefd.”
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid970992/aartsbisschop-leonard-tevreden-met-arrest.aspx

  2. kruitvat zegt:

    Roger Vangheluwe behoudt pensioen van 2.800 euro

    10/09 Of ex-bisschop Vangheluwe zijn priesterambt neerlegt of niet, maakt weinig verschil voor zijn pensioen. Tot aan zijn dood ontvangt hij 2.800 euro netto per maand.
    Vangheluwe heeft er een lange carrière opzitten en heeft dus recht op een volledig pensioen. In de abdij van Westvleteren, waar hij momenteel verblijft, krijgt hij kost en inwoon. Er wordt echter op aangedrongen dat hij daar zou vertrekken. Waar hij na zijn vertrek zal terechtkomen, is nog niet duidelijk. Maar aangezien het onderzoek tegen hem nog niet helemaal is afgerond, moet hij voorlopig in België blijven.

    Zoals verwacht moet het Brusselse gerecht al het bewijsmateriaal teruggeven dat in het aartsbischoppelijk paleis en in de privéwoning van kardinaal Danneels in Mechelen in beslag werd genomen. Dat heeft de Brusselse kamer van inbeschuldigingstelling donderdag beslist. Maar onderzoeksrechter Wim De Troy en zijn speurdersteam zitten daardoor niet werkloos aan de kant. Ze onderzoeken nog tientallen oude én nieuwe klachten over seksueel misbruik door priesters. Er melden zich nog steeds slachtoffers.

    Over het onderzoek naar de mogelijke doofpotoperatie en de rol van kardinaal Danneels daarin kan na de beslissing van de Brusselse kamer van inbeschuldigingstelling wel een kruis worden gemaakt.

    TG, KMa, DH
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971143/ex-bisschop-roger-vangheluwe-behoudt-pensioen-2-800-euro.aspx

  3. kruitvat zegt:

    Danneels: “Geschokt door gruwelijke getuigenissen”
    11/09 Kardinaal Godfried Danneels zegt geschokt te zijn na het lezen van de verhalen van de slachtoffers in het rapport van de Commissie Adriaenssens. Hij wil zijn medeleven betuigen met de slachtoffers en de familie.
    “Het zijn stuk voor stuk schrijnende verhalen van menselijk leed en sommige zijn ronduit gruwelijk”, maakte zijn woordvoerder Toon Osaer bekend.
    De kardinaal hoopt dat de maatregelen die de voorbije jaren zijn genomen qua preventie en opvang voor de slachtoffers verder worden verfijnd. Hij is er bovendien van overtuigd dat de Belgische bisschoppen alles zullen doen om de slachtoffers te helpen bij de verwerking van hun leed.
    Meer over seksueel misbruik in de Kerk, het rapport van de Commissie-Adriaenssens en de rol van kardinaal Daneels leest U op de expertenpagina van John De Wit.
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971594/danneels-geschokt-door-gruwelijke-getuigenissen.aspx

  4. kruitvat zegt:

    Ik herhaal mijn vraag nog eens: Waarom maakte de Corelio mediagroep van Thomas Leysen (De Standaard, het Nieuwsblad, De Gentenaar, Het Volk,) zich zo druk rond Marcel Vervloesem van onze vereniging en zweeg zij de door hem onthulde kinderpornozaak Zandvoort met bijna 90.000 slachtoffers, waaronder zelfs verkrachte baby’s, mee dood ?
    Rarara… Wie weet het ? Waarom krijg ik geen antwoord op deze vraag ?

    Jan Boeykens
    Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

  5. kruitvat zegt:

    Het werk is niet af
    http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=KG2UVOS3

    COMMENTAAR
    woensdag 08 september 2010
    Auteur: BART STURTEWAGEN

    Eindelijk spreekt kardinaal Danneels zelf, niet via woordvoerders of advocaten, maar met eigen woorden. Het zijn juiste woorden. De woorden waarop werd gewacht.
    Anders dan in het onfortuinlijke recht van antwoord dat hij onze krant vorige week liet toesturen, heeft hij het over de echte pijnpunten die uit de zogenaamde Danneels-tapes waren gebleken. Danneels beseft nu dat hij de toenmalige bisschop van Brugge, Roger Vangheluwe, tot onmiddellijk ontslag had moeten aanzetten. Hij ziet ook in dat de manier waarop hij het gesprek met het slachtoffer voerde, fout was en geen recht deed aan het leed van de gepijnigde mens die voor hem zat.

    Velen hadden hem, met zijn ontzaglijke reputatie, willen vergeven dat hij in deze vreselijke omstandigheden probeerde te redden wat nog te redden was en vooral schade aan de Kerk die hij zijn hele leven heeft gediend, te voorkomen. Maar zijn verzuim op die twee punten was onbegrijpelijk en onverdraaglijk.

    Danneels doet nu wat hij het beste al op 24 april had gedaan, toen hij voor het eerst zijn versie over zijn betrokkenheid bij deze schokkende affaire – het Nine Eleven van de Belgische Kerk – gaf. Hij miste tragisch de kans om dat alsnog te doen toen de transcriptie van zijn gesprekken met het slachtoffer, de bisschop en hun familie in de krant was verschenen. In plaats daarvan koos hij, of kozen anderen voor hem, een pad dat slechts naar de ondergang kon leiden: een ongerichte aanval op de boodschapper. Argumenten die in een rechtzaal dienstig zijn, maar niet in een openbaar ethisch debat. Juristerijen in plaats van moreel leiderschap.

    Wat hij vandaag in Knack en andere media zegt, brengt opluchting. Het is laat, maar nooit te laat. Het hart van de kardinaal is niet zo kil en versteend als zijn houding scheen aan te geven. Het is goed en bevrijdend om dat te weten.

    Maar niet alle vragen zijn beantwoord. Dat de kardinaal op het standpunt blijft dat hij in een pastorale rol de belangen van het slachtoffer en diens familie op het oog had, blijft op gespannen voet met de woorden die hij die fatale 8ste april tot hen sprak. Maar dat is niet het wezenlijke.

    De kardinaal blijft het echte probleem uit de weg gaan. Hij dringt niet door tot de vraag hoe het mogelijk is dat een bisschop 25 jaar lang zijn misdaden verborgen kan houden. Hij begrijpt niet waarom het slachtoffer noch zijn familie ooit met de feiten naar buiten kwamen. Daarop ligt het antwoord nochtans voor de hand: het seksueel misbruik in de Kerk is een woekerend verschijnsel dat samenhangt met haar machtsstructuur. De onmogelijkheid om het zwijgen te doorbreken is een systeem, geen ongeval.

    Niemand moet zich tussen de kardinaal en zijn geweten plaatsen. Zijn persoonlijke boetedoening maakt indruk. Maar het werk is niet af.

  6. kruitvat zegt:

    Bisschop Harpigny wil proces tegen Vangheluwe

    10/09 Guy Harpigny, de bisschop van Doornik, zou graag hebben dat er alsnog een proces komt tegen zijn voormalige collega Roger Vangheluwe.
    De geestelijke uit Henegouwen kan vijf maanden na de biecht van Vangheluwe enkel maar vaststellen dat er nog steeds geen sanctie volgde.

    Harpigny, bevoegd voor de dossiers over seksueel misbruik in de kerk, eist dat de ex-bisschop zich op zijn minst voor zijn oversten moet verantwoorden. Uiteraard heeft de man ook recht op verdediging.

    “Het gaat hier niet over een kind, maar over een volwassene en hij moet verantwoordelijk worden beschouwd”, klinkt het. Officieel zijn de feiten verjaard.

    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971252/bisschop-harpigny-wil-proces-tegen-vangheluwe.aspx

  7. kruitvat zegt:

    Open Vld: “Seksueel misbruik mag pas na dertig jaar verjaren”

    10/09 Open-Vld wil zo snel mogelijk de verjaringstermijnen voor seksueel misbruik op 30 jaar brengen. Nu is die termijn tien jaar en hij start op het moment dat het slachtoffer meerderjarig wordt. Binnen die tien jaar moet het slachtoffer klacht indienen. Als dat niet is gebeurd na tien jaar, zijn de feiten verjaard. Als dat wel is gebeurd, heeft het gerecht momenteel nog eens 10 jaar extra de tijd om de zaak voor de strafrechter te brengen.
    Sabien-Lahaye Battheu diende al eerder een voorstel in om de termijn van 10 op 30 jaar te brengen, maar de Kamer stemde het nog niet. Ze wil het nu zo snel mogelijk opnieuw op de parlementaire agenda plaatsen.

    “N-VA steunt volmondig ons wetsvoorstel en ook sp.a en Groen! willen de verjaringstermijnen herzien”, zo zegt Lahaye-Battheu. “Ik begrijp de “terughoudende houding” van CD&V niet. De partij heeft het over ‘instantwetgeving’, maar vergeet dat ik mijn wetsvoorstel al begin vorig jaar indiende, lang voor de pedofilieschandalen binnen de Kerk.”

    Tijdens hoorzittingen over het voorstel van Lahaye-Battheu sprak Child Focus zich namens de slachtoffers uit tégen een verlenging van de huidige verjaringstermijnen. Justitieminister De Clerck overweegt wel om hem van tien op vijftien jaar te brengen.

    Lahaye-Battheu vindt haar voorstel nu dringend omdat het eindrapport van de commissie- Adriaenssens aantoont dat “slachtoffers pas na een lang verwerkingsproces de moed vinden om naar het gerecht te stappen. De huidige ‘korte’ verjaringstermijnen druisen in tegen het rechtvaardigheidsgevoel van de slachtoffers en maatschappij.”

    Meer over deze discussie vindt u op de expertenpagina van John De Wit.

    JDW
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971306/open-vld-seksueel-misbruik-mag-pas-na-dertig-jaar-verjaren.aspx

  8. kruitvat zegt:

    Mieke Van Hecke: “Feiten zijn erg confronterend”

    11/09 Mieke Van Hecke van het katholiek onderwijs is niet verbaasd over het groot aantal klachten over seksueel misbruik in internaten. Toch heeft ze er vertrouwen in dat het nu niet meer gebeurt.
    Uit het rapport van de Commissie Adriaenssens blijkt dat er in het verleden in alle Vlaamse internaten kindermisbruik is geweest. Volgens Van Hecke is dat best mogelijk. “Dat had vooral te maken met de tijdsgeest en de machtsverhoudingen. Kwetsbare kinderen zaten soms 2 maanden op internaat met inwonende geestelijken en priesters. Vanuit die machtsverhouding zijn er blijkbaar dingen gebeurd die absoluut niet kunnen.”

    Ze noemt de ernst van de feiten erg confronterend, maar wijst er op dat de tijdsgeest nu anders is. “Ik hoop en wens dat het vandaag niet meer gebeurt. Er is een grotere professionaliteit van mensen die in de internaten werken, er is meer sociale controle, er is veel meer vorming waarin dergelijke thema’s geen taboe meer zijn. Door die hogere professionaliteit van de opvoeders ga ik ervan uit dat het niet meer gebeurt”, besluit ze.
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971604/mieke-van-hecke-feiten-zijn-erg-confronterend.aspx

  9. kruitvat zegt:

    “Waarom spreekt Vangheluwe niet over slachtoffer?”

    11/09 Christine Mussche, de advocaat van het slachtoffer van Roger Vangheluwe, is niet tevreden met de mededeling van de voormalige Brugse bisschop. Volgens haar heeft hij vooral spijt van de schade die de kerk opliep en niet van het slachtoffer.
    “Mijn spijt is toegenomen nu ik zie hoeveel kwaad er mede door mijn toedoen is aangericht. Velen zijn meegesleurd in een spiraal van verdriet en ellende, onder wie kardinaal Danneels. Ik wil nogmaals schuld bekennen en om vergeving vragen aan de kerk en de maatschappij en alle personen die door het lijden zijn getekend”, zegt Vangheluwe in een mededeling.

    Mussche is blij dat de voormalige bisschop meer spijt betuigt, maar vindt het storend dat hij specifiek kardinaal Danneels vermeldt en niet zijn slachtoffers, onder wie zijn neef die hij jarenlang heeft misbruikt.

    “Goede zaak”

    Intussen heeft ook kardinaal Danneels gereageerd op de boodschap van Vangheluwe. “Hij vindt het een verstandige beslissing om de abdij en het bisdom te verlaten”, zo meldt zijn woordvoerder Toon Osaer.
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971617/waarom-spreekt-vangheluwe-niet-over-slachtoffer.aspx

    Lees ook: Vangheluwe wil zich verder bezinnen maar blijft priester

    Meer over seksueel misbruik in de Kerk, het rapport van de Commissie-Adriaenssens en de rol van kardinaal Daneels leest U op de expertenpagina van John De Wit.

  10. kruitvat zegt:

    Het rapport van de Commissie-Adriaenssens

    10/09 10 SEPTEMBER 2010 – De Commissie-Adriaenssens wil de verjaringstermijn voor seksueel misbruik herbekijken, omdat de meeste slachtoffers de verjaring willen afschaffen. Ze pleit ook voor een Dag van Slachtoffers in de Kerk. Die Kerk moet daderhulp organiseren, zwaardere interne straffen opleggen aan daders die zich pas melden nadat hun slachtoffer de zaak al bekend heeft gemaakt en een solidariteitsfonds voor slachtoffers oprichten. Dat staat in het eindrapport van de Commissie-Adriaenssens dat vandaag werd voorgesteld en aan de bisschoppen en de Hoge Raad voor Justitie is bezorgd. Adriaenssens zegde nog dat hij geen doofpot voor seksueel misbruik in de Kerk heeft gevonden.
    De Commissie Adriaenssens werd in 1997 opgericht om slachtoffers van seksueel misbruik in de Kerk deskundige hulp te bieden. Een jaar terug werd de bekende Leuvense kinderarts, Peter Adriaenssens, voorzitter en op 24 april 2010 raakte bekend dat de Brugse bisschop Roger Vangheluwe zijn neef jarenlang seksueel had misbruikt. Vanaf dan stroomden de klachten bij de Commissie binnen. In totaal waren er zo’n 475 meldingen op het moment dat de Brusselse onderzoeksrechter Wim De Troy alle dossiers in Leuven in beslag nam en de Commissie met haar activiteiten stopte. De commissie stelde vandaag haar eindverslag voor. Wat blijkt uit de analyse van de dossiers van de 475 slachtoffers, die naar de commissie stapten?

    WIE ZIJN DE SLACHTOFFERS?

    * Twee derde van de slachtoffers zijn mannen, een derde vrouwen. Er zijn amper 45 meldingen uit Franstalig België. Waarom dat zo is, kon Peter Adriaenssens niet verklaren. 80% van de slachtoffers is momenteel ouder dan veertig jaar.

    * Gemiddeld zijn de slachtoffers 12 jaar als het misbruik start, maar één was slechts twee jaar oud. Vrouwelijke slachtoffers zijn gelijkmatig over alle leeftijden verspreid, maar naarmate ze ouder worden stijgt het risico. Bij de jongens is er een risicopiek tussen 10 en 14 jaar.

    * Het seksueel misbruik bestaat niet alleen uit aanrakingen en masturbaties, maar ook uit anale en orale penetratie. Het gaat soms om ernstige feiten, zo blijkt uit een serie getuigenissen in het rapport.

    * Er is seksueel misbruik in àlle religieuze ordes. Maar geen enkel feit werd door nonnen gepleegd. De daders zijn allen mannen.

    * Slechts 5% van de gekende slachtoffers stapte naar het gerecht.

    * De feiten gebeurden tussen de jaren vijftig en het einde van de jaren tachtig, doorgaans in internaten waar men in die periode soms maar om de drie weken naar huis mocht. Volgens de Commissie gebeurde het misbruik in àlle scholen voor jongens. Na 1985 is er een scherpe daling van het aantal slachtoffers.

    * Twee op de drie slachtoffers die al door de Commissie persoonlijk werden ontmoet hadden de feiten in hun jeugd aan hun ouders verteld, maar bijna niemand werd geloofd.

    * De helft van de gekende daders is momenteel al overleden.

    WELKE GEVOLGEN?

    Adriaenssens beklemtoonde de nefaste gevolgen van het seksuele misbruik. “Het tast de twee fundamenten van iedere menselijke relatie aan: basisvertrouwen en veiligheid. De priester die de minderjarige vertrouwde bleek niet betrouwbaar en het slachtoffer voelt zich daardoor erg onveilig”.

    De slachtoffers hebben meestal tot op heden nog allerlei lichamelijke klachten zoals slapeloosheid, eet- en alcoholproblemen of impotentie. Velen gebruiken medicatie. De partner en de kinderen van het slachtoffer wordt ook tot slachtoffer gemaakt, er is dus sprake van “secundaire victimisering”. Voor hen moet vele meer aandacht gevraagd worden, meent Adriaenssens.

    WAAROM ZWEGEN ZE?

    Waarom zwegen vele slachtoffers als kind? Om meerdere redenen, meent Adriaenssens.

    * Ze waren bang omdat de dader zo nabij was. Het misbruik gebeurde doorgaans in katholieke internaten waar men soms maar om de drie weken naar huis mocht. De dader was alomtegenwoordig en had ook veel invloed op de ouders van het slachtoffer.

    * Vele slachtoffers waren ook bang om niet geloofd te worden. Twee op de drie zegden dat ze hun ouders hebben ingelicht, maar die geloofden en steunden hen niet. Eén zeldzame getuige werd wel geloofd, de ouders stapten naar de politie. Die stelde een proces-verbaal op en dan hoorde men er niets meer van. Voor drie op de vier slachtoffers is dit de eerste keer dat ze het seksueel misbruik melden, hetzij aan de Kerk, hetzij aan Justitie.

    * De slachtoffers zwegen ook uit angst voor de gevolgen. Meestal was dat angst om van school gestuurd te worden. En tegelijkertijd angst voor de dader die ze bijna constant bij zich hadden. Adriaenssens meent dat de samenleving zich grondige vragen moet stellen over een internaatsysteem waar kinderen drie weken wegblijven en de ouders zo weinig supervisie hadden op de opvoeding van hun nageslacht. Sommige slachtoffers waren ook bang voor de gevolgen voor hun opvoeding, omdat een aantal geestelijken die hen misbruikte, hun studies financierden.

    WAAROM IN DE KERK?

    Adriaenssens geeft drie risicofactoren op, die seksueel misbruik in de Kerk extra makkelijk maakten:

    * De Kerk is strikt hiërarchisch georganiseerd. Op het moment van de feiten was er weinig plaats voor discussie. In de meeste gevallen werd die kerkelijke gezagsrelatie nog eens gecombineerd met een pedagogische gezagsrelatie omdat de dader niet alleen priester maar ook leraar was.

    * Het opvoedsysteem kende weinig empathie, onderdanigheid was de kern. Daders van seksueel geweld hebben bovendien zelf heel weinig empathie met hun slachtoffers: ze denken dat de slachtoffers het aangenaam vinden omdat zij als daders het prettig vonden.

    Opmerkelijk is verder dat in de bewuste internaten ook nog lekenleraars werkten. Die hebben al die jaren niets gemerkt, ondanks soms heel duidelijke bijnamen (den bok, den trekker e.d.).

    * De macht van de Kerk kon een bepaald soort personen aantrekken, die speciale interesse hadden voor seksueel misbruik. Adriaenssens denkt dat er in de bewuste periode geen enkele school was zonder seksueel misbruik van jongens.

    Maar de theorie dat het celibaat de priesters dermate in crisis brengt dat ze pedofiele praktijken toepassen, vond de Commissie niet terug in de ondervragingen van daders. “Het komt weinig voor en die daders richtten zich dan toch eerder op oudere jongens”.

    Adriaenssens stelt vast dat na 1985 het aantal slachtoffers scherp daalt. Dat komt door de vrije val van het aantal roepingen. Daardoor moesten de priesters zich vooral op hun pastorale taken concentreren en minder op het werk als leraar. De pedofielen die er al zaten kregen dus andere taken en bovendien viel de aantrekkelijkheid van het beroep van priester voor mensen met speciale interesses in seksueel misbruik.

    WAAROM DEED DE KERK NIETS?

    Als de Kerk al reageerde op seksueel misbruik, was dat meestal door een overplaatsing van de dader. Een andere sanctie nam men niet. Het rapport van de Commissie-Adriaenssens geeft drie redenen op waarom de Kerk niet of heel weinig reageerde op seksueel misbruik.

    * Omdat er zoveel strikte regels bestaan dat een priester in hoge mate autonoom is. Dat geldt ook voor een bisschop: de ene bisschop heeft niets te zeggen over de andere.

    * Er bestaat ook geen cultuur om macht ter discussie te stellen in de Kerk.

    * Angst voor schade en vernietiging van de organisatie leidde tot ontkenning van de problematiek.

    Adriaenssens zegde dat de Kerk reageerde als de echtgenote van een man die zijn dochter incestueus verkracht. “Ze ziet het niet, ontkent het en als ze er door iemand op gewezen wordt, gelooft ze het ook niet. Dat kan niet waar zijn, zegt ze dan. Zo reageerde de Kerk in die dagen”, meent Adriaenssens. Maar hij zegt ook dat hij nù geen doofpot voor seksueel misbruik in de Kerk heeft gevonden. “Zo’n negentig slachtoffers stapten met hun verhaal naar een bisschop en de meesten vonden daar gehoor. We vonden nù geen aanwijzingen van stilzwijgen of afspraken om slachtoffers te negeren”, zei Adriaenssens.

    WELKE AANBEVELINGEN?

    Wat beveelt de Commissie aan?

    * De verjaringstermijn moet worden herbekeken. Vele slachtoffers dringen aan op een afschaffing van die termijn. In het parlement werden al wetsvoorstellen van Sabien Lahaye-Battheu (Open Vld) en van de MR besproken om de verjaringstermijn van tien op dertig jaar te brengen. Het voorstel van Open Vld werd als basis van de discussie genomen, maar het leidde voorlopig tot niets.

    Ondertussen heeft Lahaye-Battheu haar voorstel opnieuw ingediend omdat het eindrapport van de commissie- Adriaenssens aantoont dat “slachtoffers pas na een lang verwerkingsproces de moed vinden om naar het gerecht te stappen”. “De huidige korte verjaringstermijnen druisen in tegen het rechtvaardigheidsgevoel van de slachtoffers en maatschappij”, zo zegt ze.

    N-VA steunt het voorstel nu volmondig en wil het zo snel mogelijk op de agenda van de Kamercommissie Justitie zetten. Renaat Landuyt (sp.a) wil de verjaring in dit soort zaken afschaffen “omdat het leed van het slachtoffer niet verjaart”. De sp.a pleit voor een “waarheidscommissie”, zoals die door Desmond Tutu over de mishandelingen tijdens het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime werd georganiseerd. Zo’n waarheidscommissie zou voor Landuyt kunnen onder de vorm van een parlementaire onderzoekscommissie over seksueel misbruik. Ook Groen! willen de verjaringstermijnen herzien “na een grondig debat in een parlementaire onderzoekscommissie over seksueel misbruik in de Kerk. Alleen CD&V is terughoudend. De partij vindt het voorstel “instant-wetgeving”.

    Als al deze partijen die verjaringstermijn willen verlengen, waarom deden ze het dan vorig jaar niet? Tijdens hoorzittingen over het voorstel van Lahaye-Battheu spraken nogal wat deskundigen, onder wie Kristine Kloeck, de directeur van Child Focus zich namens de slachtoffers uit tégen een verlenging van die termijnen. Justitieminister De Clerck overwoog wel om hem van tien op vijftien jaar te brengen. Na deze hoorzittingen plaatste niemand echter het probleem nog op de agenda, ook De Clerck niet. (Meer informatie over dit debat, vindt U hier, nvdr.)

    * Ook seksueel misbruik in andere religies moet worden opgevangen, omdat in het buitenland feiten bekend zijn bij de Getuigen van Jehova, de protestanten en de moslims. Adriaenssens pleit voor een vertrouwenscentrum voor volwassenen, dat niet alleen seksueel misbruik aanpakt, maar ook geweld.

    * De Kerk moet meer aandacht hebben voor de partners van de slachtoffers, want ook zij zijn slachtoffer.

    * De Kerk moet ernstiger straffen opleggen aan daders die zich pas melden als de zaak door de slachtoffers zelf is aangekaart. Ze moet ook daderhulp organiseren.

    * De Kerk moeten bovendien een solidariteitsfonds oprichten waarin de plegers geld storten voor de slachtoffers.

    * Slachtoffers moeten in de Kerk een aanwijsbare plaats krijgen. De Commissie denkt aan een dag voor slachtoffers van de Kerk of een plaats voor herinnering of gebed.

    MOET ER EEN NIEUWE COMMISSIE-ADRIAENSSENS KOMEN?

    Zoals geweten is de Commissie-Adriaenssens met haar werk gestopt na de inbeslagname van al haar dossiers door de Brusselse onderzoeksrechter. Voorzitter Adriaenssens vond dat door die inbeslagname de vertrouwenssfeer waarin hij moest werken was geschonden. Ondertussen is wel al een akkoord afgesloten tussen de parketten-generaal en de Commissie. Het federaal parket wordt het aanspreekpunt van de Commissie bij Justitie. Dat federaal parket moet in de toekomst alle nog strafbare, niet verjaarde feiten naar het bevoegde lokale parket verwijzen. Maar nu is er geen Commissie meer. Ondertussen moest – naar verluidt – onderzoeksrechter De Troy alle dossiers van de Commissie-Adriaenssens teruggeven. Naar verluidt, want de inhoud van een arrest van de Kamer van Inbeschuldigingstelling over de inbeslagnames bij de Commissie, mag van de onderzoeksrechter niet bekend gemaakt worden. De dossiers zouden voorlopig nog bij hem zijn omdat er nog een procedure bij het Hof van Cassatie loopt tegen de beslissing tot teruggave.

    Kardinaal Léonard kondigde een opvolging voor de Commissie-Adriaenssens aan. Léonard doet zijn initiatief maandag uit de doeken. Maar Peter Adriaenssens zelf wil de Commissie niet meer voorzitten.

    Over die aangekondigde opvolgingscommissie zegt het rapport:

    * Er moet een opvolging komen, maar die zou best niet “Commissie” heten, omdat dit te veel associaties oproept met parlementaire of onderzoekscommissies. Het rapport volgt daarin de visie van slachtoffer Jan Hartogen, die vindt dat een nieuw orgaan binnen de Kerk vooral een centrum voor erkenning, heling, herstel en verzoening moet worden. Het rapport zelf wil trouwens niet meer spreken van slachtoffers van seksueel misbruik maar wel van overlevers van seksueel misbruik.

    * De slachtoffers moeten ook kunnen kiezen tussen pastorale zorg en hulpverlening. Ze moeten zelf kunnen beslissen hoe hun herstel het beste verloopt: wie naar justitie wil, moet dat kunnen doen. Adriaenssens pleit terzake voor een apart meldpunt voor slachtoffers binnen Justitie zelf. Misschien moet anderzijds in het nieuwe orgaan van de Kerk een vertegenwoordiger van Justitie zetelen om na te gaan of alle procedures worden gerespecteerd, zo suggereert het rapport zonder hierover een definitieve uitspraak te doen.

    * De slachtoffers moeten adequaat vertegenwoordigd worden. Nu zijn er te veel verschillende groepen, die allemaal namens “de slachtoffers” spreken en verschillende ideeën opperen.

    * De Commissie dankt Vlaams minister Jo Vandeurzen omdat hij onmiddellijk na de inbeslagnames van de dossiers door het Brussels gerecht een initiatief lanceerde om de slachtoffers te helpen. Vandeurzen startte ook een overleg met justitie om de verhouding tussen justitie en de hulpverlening te verduidelijken. Dat leidt nog dit najaar tot een gezamenlijk colloquium over de vraag of het beroepsgeheim een beletsel is in de samenwerking welzijn-justitie. Op zo’n verduidelijking dringt de Commissie-Adriaenssens ook aan in haar rapport.

    ****************************

    Het volledig rapport vindt U in dit pdf-document

    ****************************

    Lees ook:

    Over de Danneelstapes

    Over seksueel misbruik in de Kerk

    Mogen pedofiele misdrijven pas na 30 jaar verjaren?

    Naar een woonverbod voor pedofielen?
    http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/het-rapport-van-de-commissie-adriaenssens.aspx

  11. kruitvat zegt:

    Over de Danneelstapes

    08/09 8 SEPTEMBER 2010 – Kardinaal Godfried Danneels zegt vandaag in Knack dat het fout was om niet onmiddellijk het ontslag van de Brugse bisschop Vangheluwe te eisen toen hij hoorde van het seksueel misbruik dat Vangheluwe jarenlang op zijn neef had gepleegd. Hiermee reageert hij op de zogenaamde Danneelstapes van vorige week, die schenen aan te tonen dat de Kerk het seksueel misbruik in de doofpot wilde stoppen. Hier volgt een analyse van de Danneelstapes en hun gevolgen. Deze analyse is een vervolg op een eerder stuk over seksueel misbruik in de kerk. Dat stuk vindt U hier.
    De Danneelstapes zijn bandjes van een opname die “S.” (van “slachtoffer”), het slachtoffer van het seksueel misbruik door bisschop Roger Vangheluwe, stiekem heeft gemaakt van gesprekken met kardinaal Godfried Danneels op 8 april jl. (zie: hier, nvdr). Op dat moment wist de publieke opinie nog niets van het seksueel misbruik van Vangheluwe.

    Danneels was op 8 april door Vangheluwe gevraagd om aan een bemiddelingsgesprek over een geschil in Vangheluwes familie deel te nemen. Danneels ging daar op in en ontmoette het slachtoffer apart en daarna het slachtoffer samen met enkele familieleden. Vandaag zegt Danneels dat hij door Vangheluwe “in de val werd gelokt” en dat hij “die bemiddelingspoging nooit had mogen aanvaarden”.

    Het slachtoffer “S.”, de 42-jarige neef van Vangheluwe, werd tussen zijn vijfde en eenentwintigste jaar herhaaldelijk seksueel misbruikt door Vangheluwe.

    S. nam beide gesprekken met de kardinaal op, maar Danneels wist daar niets van. Het slachtoffer ging met de tapes naar de pers omdat het wilde bewijzen dat het geen (zwijg)geld had gevraagd aan bisschop Vangheluwe. Die heeft volgens het bisdom Brugge in de voorbije twintig jaar aanzienlijke sommen (vele tienduizenden euro’s) betaald aan zijn slachtoffer bij wijze van schadevergoeding. “Het was geen zwijggeld en Vangheluwe betaalde dit geld uit eigen zak”, beklemtoonde het bisdom Brugge. Het slachtoffer was boos over deze bekendmaking en wilde aantonen dat hij nooit om geld heeft gevraagd.

    De pers publiceerde de tapes gedeeltelijk. Vooral het gesprek met de hele familie samen werd sterk ingekort. In een verklaring voor die inkorting zegt DS, die de tapes als eerste uitbracht, dat in de laatste stukken “geen meerwaarde meer zat, alleen nog maar herhaling”. Ook zouden de tapes niet volledig zijn weergegeven omdat er “emotionele familiesituaties uit de doeken werden gedaan” en die konden niet worden gepubliceerd.

    Op de gepubliceerde delen van de bandjes suggereert Danneels dat het “misschien niet in het belang van het slachtoffer is als hij het seksueel misbruik in de openbaarheid brengt”. Hij suggereert bovendien “om nog een jaar te wachten tot op het moment dat Vangheluwe met pensioen is gegaan”. Hij stelt verder voor dat “Vangheluwe vergiffenis vraagt en dat het slachtoffer die geeft”. Tenslotte onderbreekt hij ook Vangheluwe om hem er op te wijzen dat het toch wel “heel erg is” wat Vangheluwe heeft gedaan.

    De tapes zijn volgens sommige persorganen het bewijs dat Danneels het seksueel misbruik in de Kerk in de doofpot wilde stoppen. Ze zouden ook aantonen dat het bij het slachtoffer niet om geld ging. In de analyse die volgt maken we abstractie van het basisgeschil, het seksueel misbruik. Dat is een heel ernstig feit, waarop zware straffen staan en dat moreel sterk moet worden afgekeurd. Maar daar gaat het niet over in deze analyse, die niet-emotioneel, afstandelijk, – juridisch en sociologisch -, probeert een aantal punten op een rijtje te zetten.

    DE STIEKEME OPNAME

    Om de waarde van de tapes te beoordelen zijn een aantal elementen van belang. Is het opnemen van een privégesprek buiten medeweten van de tegenpartij en de publicatie van de inhoud van dat gesprek een misdrijf?

    * Volgens het Hof van Cassatie is de loutere opname van een gesprek zonder dat de andere partijen dit weten “niet ongeoorloofd”. Het Hof zegde dit in een arrest van 9 september 2008 over artikel 314 bis van het strafwetboek. Professor Jos Dumortier (privacy- en informaticarecht, KULeuven) hierover: “Dat artikel gaat over gesprekken waaraan men zelf niét deelneemt. Het bewuste cassatie-arrest ging over een vrouw die de bandjes van het antwoordapparaat van haar telefoon voorlegde aan de rechter in een echtscheidingsprocedure. De man schold haar op die bandjes uit. Dat bewijs was geoorloofd, vond Cassatie. Maar het Hof sprak zich niet uit over de privacywet zelf, omdat het daarvoor toen niet gevat was”.

    * “En die privacywet van 8 december 1992 is duidelijk: de artikelen 4 en 9 van de privacywet bestraffen iedere automatische verwerking van persoonsgegevens zonder toestemming van de betrokkene. En een audio-opname is zo’n automatische verwerking. Dat staat uitdrukkelijk in de memorie van toelichting bij de wet en het staat ook in de Europese richtlijn die aan de basis ligt van de herwerking van deze wet in 1998”, zo zegt professor Jos Dumortier.

    * Willem Debeuckelaere, voorzitter van de privacycommissie, luidt een enigszins andere klok. Hij zegt dat je “die visie (van Dumortier) met een beetje goede wil zou kunnen verdedigen. Maar het was niet de bedoeling van de wetgever dat dergelijke stiekeme opnames onder de wet zouden vallen en er is bij mijn weten nog nooit een veroordeling voor geweest. Ook in het buitenland zijn geen vervolgingen terzake bekend”. Volgens Debeuckelaere is een stiekeme opname – behalve door deze artikelen uit de privacywet – niet strafbaar, “zodat je met een gsm allerlei dingen mag opnemen zonder toestemming van de betrokkenen, terwijl dat met een bewakingscamera niet mag. Ik heb tijdens de discussie aangedrongen om die stiekeme opnames met gsm’s wel strafbaar te maken, maar werd toen teruggefloten”. Dumortier: “Deze visie verbaast mij”.

    Punt blijft dat de privacywet duidelijk is en een duidelijke wet behoeft geen interpretatie, zo zegt de rechtsleer. We kunnen er dus van uit gaan dat een stiekeme opname van een vertrouwelijk gesprek strafbaar is, zeker als die in de openbaarheid wordt gegooid. In geen geval kan de privacycommissie echter het initiatief hiervoor nemen.

    Of dit misdrijf dan ook moet vervolgd worden, is een heel ander paar mouwen. Er kunnen allerlei opportuniteitsredenen zijn om dit niet te doen.

    Maar we moeten ook niet te licht over dit soort praktijken heen stappen als we niet in een Stasi-maatschappij willen terechtkomen waarin geen enkel vertrouwelijk gesprek nog mogelijk is en mensen vrienden en kennissen moeten fouilleren om te zien of hun gesprekken niet worden opgenomen. Het gevaar van deze stiekeme opnames is bovendien dat niemand nog eerlijk zijn mening uit, maar rekening houdt met een mogelijke publicatie op Youtube of Internet. En dan verdwijnt de privésfeer en de vrijheid van meningsuiting helemaal. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.

    Het slachtoffer roept eigenlijk een soort noodtoestand in. Het zegt dat er geen andere mogelijkheid was om te bewijzen dat hij geen geld had gevraagd, maar alleen erkenning als slachtoffer wilde. Wellicht getuigt deze stiekeme opname van wanhoop, maar ze kan ook getuigen van kwade trouw.

    In ieder geval: op de bandjes geeft Vangheluwe voor het eerst de feiten tegenover zijn slachtoffer toe, zij het nogal minimaliserend, terwijl Vangheluwe toch niet wist dat het gesprek werd opgenomen. Voor die erkenning van het slachtoffer als slachtoffer door de dader was de stiekeme opname dus niet nodig.

    En de bandjes bewijzen niet dat het slachtoffer nooit geld heeft gevraagd om 24 jaar lang geen klacht in te dienen. Al was het maar omdat het slachtoffer zelf wéét dat het gesprek wordt opgenomen en hij zijn uitspraken daarop kan afstemmen, terwijl kardinaal Danneels dat niet kan.

    DUIDING VAN DE TAPES

    Om de waarde van de tapes en van de commentaren die daaruit volgden te beoordelen komen volgende elementen in aanmerking:

    1. Twee clusters van misdrijven

    Het gerecht moet twee verschillende clusters van mogelijke misdrijven onderzoeken: enerzijds het seksueel misbruik door Vangheluwe en daarmee samenhangend het schuldig verzuim door de betrokkenen én door de kerkelijke hiërarchie, anderzijds een mogelijke afpersing en daarmee samenhangend een mogelijk illegale opname door S., het slachtoffer van Vangheluwe.

    * Het seksueel misbruik is bewezen, want bekend door de dader. Maar het is strafrechtelijk verjaard, omdat noch het slachtoffer, noch zijn familie die hiervan op de hoogte was, enige klacht heeft ingediend bij het parket in de 24 jaar die verlopen zijn sinds S. meerderjarig werd. Alleen als Vangheluwe nog meerdere andere slachtoffers zou hebben gemaakt én als die feiten tot zo’n tien jaar terug zouden hebben plaatsgegrepen, is vervolging misschien nog mogelijk door de eenheid van opzet.

    Naar de reden waarom geen klacht werd ingediend heeft men het raden. In ieder geval rijzen hier vragen naar de rol van de ouders van S. en naar zijn familie. En met een verwijzing naar de bekende Britse gevangenispsychiater Theodore Dalrymple in vergelijkbare zaken, zou je kunnen zeggen: “Als het slachtoffer zelf geen klacht indient, vindt hij de criminele feiten niet ernstig genoeg”.

    Het slachtoffer zelf zegt nu – volgens mediaberichten – dat hij geen klacht indiende “onder dwang” van Vangheluwe en van zijn eigen familie. Een zware beschuldiging die nader onderzoek zou verdienen, tenminste als de mogelijke betichtingen die uit zo’n onderzoek kunnen volgen (nl. schuldig verzuim) al niet lang verjaard waren. Maar nu is dergelijk onderzoek proceseconomisch nutteloos. Want ook een mogelijk schuldig verzuim van ouders, familie of kerkelijke hiërarchie, is dus verjaard, tenzij Vangheluwe heel recent nog een soortgelijk seksueel misbruik zou hebben gepleegd op andere slachtoffers.

    In ieder geval besloot kardinaal Danneels – naar eigen zeggen in Knack van vandaag – uit die 24-jarige stilte over het seksueel misbruik dat de familie de zaak liever niet publiek wilde maken. En daarom stelde Danneels – naar eigen zeggen in Knack vandaag – voor om nog een jaar te wachten tot Vangheluwe met pensioen zou zijn gegaan.

    * Het tweede cluster van misdrijven is afpersing en daarmee samenhangend de mogelijk illegale opname. Of er afpersing is, moet nog worden onderzocht. Een eventuele afpersing is echter niet verjaard, omdat nog minder dan vijf jaar geleden geld werd betaald. Een eventuele afpersing zou dus nog steeds strafbaar zijn, maar hoeft daarom niet tot vervolging te leiden omdat het parket om opportuniteitsredenen kan seponeren.

    Het feit dat iemand seksueel misbruikt is in het verleden kan een verzachtende omstandigheid zijn die tot seponering leidt. Maar seksueel misbruik in het verleden mag ook geen vrijbrief voor andere misdrijven worden. Daarom moet het gerecht beiden onderzoeken.

    2. Onvolledige weergave

    De bandjes worden niet volledig weergegeven en worden meestal onvoldoende geplaatst in de rest van de gesprekken. Het gaat om bemiddelingsgesprekken in een familieruzie, waarbij slechts een beperkt deel van wat de familieleden zeggen is gepubliceerd. Ook wat vooraf ging weten we niet en kunnen journalisten en lezers bij gebrek aan dwangmiddelen niet aan de weet komen. Greep het onderhoud van 8 april plaats nadat de betalingen waren gestopt of nadat het slachtoffer wist dat dit zou gebeuren? Het antwoord op deze vraag is cruciaal voor de beoordeling van de waarde van de tapes, maar we kennen het niet.

    3. Vertrouwelijk bemiddelingsgesprek

    De bandjes geven een vertrouwelijk bemiddelingsgesprek weer. De essentie van een bemiddeling is dat een min of meer neutrale partij (Danneels) de visie van de ene partij (Roger Vangheluwe) met die van de andere (S.) confronteert. Los van de vraag of Danneels in dit geschil wel echt een bemiddelaar kon zijn, is de logica van een bemiddelingsgesprek per definitie dat de bemiddelaar bepaalde dingen zegt tegen partij B, die eigenlijk de visie van partij A zijn en niet noodzakelijk de zijne. Een uitspraak in een bemiddelingsgesprek geeft dus niet noodzakelijk de visie van de bemiddelaar weer, zelfs als dat in dit geval heel waarschijnlijk wel zo is.

    Men moet dus oppassen met het veralgemenen van uitspraken uit dit bemiddelingsgesprek.

    4. Schadevergoeding

    Het doel van het slachtoffer, nl. bewijzen dat hij geen geld heeft gevraagd om over Vangheluwes misbruik te zwijgen, wordt met dit bandje niet bereikt. Al was het maar omdat het slachtoffer wéét dat het gesprek wordt opgenomen en hij zich dus zal hoeden voor uitspraken die een verzoek om geld zouden aantonen. We weten evenmin wat er nog is gezegd buiten wat is opgenomen, vroeger (en dat is wel twintig jaar lang) of op het moment zelf.

    Zelfs als de gesprekken wel zouden aantonen dat het slachtoffer nooit om geld heeft gevraagd, dan nog is het noodzakelijk dat S. duidelijk maakt waarom hij dat geld heeft aanvaard en waarom hij pas nu, na vierentwintig jaar, deze hele zaak in de openbaarheid gooit.
    http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/over-de-danneelstapes.aspx

  12. kruitvat zegt:

    http://www.gva.be/dekrant/experts/johndewit/over-de-danneelstapes.aspx

    5. Doofpot of misdrijf?

    Uit de bandjes, zoals ze gepubliceerd zijn, blijkt geen misdrijf van Danneels.

    Danneels doet alleen de suggestie om nog een jaar te wachten met de openbaarmaking. Deze suggestie is ook geen “doofpotoperatie”. Waarom zou het slachtoffer niet een jaar kunnen wachten met deze openbaarmaking als het al vierentwintig jaar lang heeft gewacht? Zou dat ene jaar zoveel extra onrecht en lijden meebrengen? Misschien. Maar het verzoek van Danneels is – gezien het feit dat het seksueel misbruik al zo oud is en gezien het proportionaliteitsbeginsel – geen buitensporig verzoek.

    Een voorstel om een jaar te wachten is bovendien niet hetzelfde als een voorstel om iets nooit bekend te maken. En het voorstel werd door Danneels niet als “eis” geformuleerd. Ook de suggestie dat het slachtoffer wel eens meer leed zou ondervinden van een publicatie dan van niet-publicatie, is niet noodzakelijk een “roep om een doofpot”. Want dit soort opmerkingen wordt in meerdere gesprekken door hulpverleners geopperd, om secundaire victimisering te voorkomen. Bij secundaire victimisering wordt het slachtoffer opnieuw slachtoffer door de bekendmaking van de feiten.

    A contrario: je hoort Danneels in een gesprek waarvan hij niet weet dat het wordt opgenomen, niét zeggen dat het slachtoffer niet naar het gerecht, naar de Commissie-Adriaenssens of naar de pers mag gaan. Als Danneels dat gezegd zou hebben, zou dat onderdeel van het gesprek vermoedelijk zeker wel gepubliceerd zijn. Uit de bandjes blijkt dus niet dat Danneels een doofpot voor deze zaak-Vangheluwe wilde organiseren, zoals sommigen bij een oppervlakkige lezing van de uitgetikte stukken beweren. Hoewel de Kerk in het algemeen in het verleden over dit soort seksueel misbruik zedig heeft gezwegen en de enige maatregel vaak slechts een overplaatsing van de dader was, toch is het bewijs van een doofpot in de zaak Vangheluwe niet geleverd met deze tapes.

    6. Vlucht voor verantwoordelijkheid

    Wat Danneels op de bandjes zegt is evenmin “vlucht voor zijn verantwoordelijkheid”, zoals sommigen beweren. Men kan immers maar verantwoordelijkheid nemen voor dingen die men echt kan doen.

    Danneels was en is niet bevoegd om een bisschop tot ontslag te dwingen. Hij was geen aartsbisschop meer op het moment van het gesprek en had dus überhaupt geen enkel gezag over Vangheluwe. Maar ook: juridisch valt een bisschop alleen maar onder de paus en zelfs daar rijst de vraag of hij technisch gezien als een “werknemer” mag worden beschouwd. Dat dit ongetwijfeld een onzuivere toestand is, doet hier niets aan af.

    Bovendien wisten we tot vandaag niet wat Danneels in privégesprekken met Vangheluwe allemaal niet over deze zaak heeft gezegd. In Knack verklaart Danneels vandaag dat hij tijdens dat opgenomen gesprek onmiddellijk het ontslag van Vangheluwe had moeten voorstellen. Hij deed dat naar eigen zeggen niet omdat hij dacht dat de familie het totaal oneens was over de vraag of dit seksueel misbruik bekend moest worden gemaakt. Danneels noemt dit nu vandaag “zijn belangrijkste inschattingsfout”. Het blijft nog onduidelijk of hij later wel op het ontslag van Vangheluwe heeft aangedrongen.

    7. Rotte appels of structurele fout

    Danneels’ opmerking om “nog een jaar te wachten tot Vangheluwe met pensioen gaat”, zou in vergelijkbare gevallen wellicht door wel meer managers van bedrijven en organisaties in vergelijkbare situaties worden gemaakt. Het is ook geen oneer voor iemand die meer dan dertig jaar de Belgische Kerk heeft geleid om ook aan de belangen van de Kerk te denken, zo velen nu beweren.

    Danneels’ opmerking getuigt wel van een bepaalde visie op de oorzaak van de problematiek, die managers wel meer cultiveren. Volgens Danneels zijn de seksuele misbruikers in de Kerk “rotte appels”. Het probleem wordt volgens Danneels dus niet (mede) veroorzaakt door een “structurele fout” in de Kerk (het celibaat), zoals bv. CD&V-senator en kerkjurist Rik Torfs beweert. Omdat het “maar” om rotte appels gaat, kan Danneels vinden dat men de Kerk niet al te veel moet besmetten met de misdrijven van deze “rotte appels”, zeker als dit kan vermeden worden. Of Torfs dan wel Danneels terzake gelijk hebben, laten we hier in het midden.

    8. De jaren zestig

    Wat Danneels op de bandjes zegt, kan een eerste indicatie van een van een “oude cultuur” zijn, maar de feiten moeten ook in hun context worden geplaatst. In de tijd van het seksueel misbruik van Vangheluwe, werden pedofielen door bepaalde delen van de linkse avant-garde gezien als een minderheid die geëmancipeerd moest worden. In meerdere progressieve communes van de flower power-generatie had je seksueel contact tussen volwassenen en minderjarigen, dat in de jaren zestig scheen te kaderen in een algemene emancipatiegolf. Zelfs De enige groep die zich daar toen echt openlijk tegen scheen te verzetten was…de Kerk. Maar ook daar had je in de jaren tachtig nog een “Oecumenische Werkgroep”, die pedofilie wilde herwaarderen.

    Het is minstens ongenuanceerd om dit soort misdrijven hoofdzakelijk toe te schrijven aan de kerkelijke structuren als ze in allerlei andere groeperingen met heel andere structuren eveneens gebeurden en soms zelfs openlijk werden bepleit. Het is bovendien niet correct om feiten van dertig jaar geleden te beoordelen met de normen van nu.

    Ongetwijfeld minimaliseert de Kerk het seksueel misbruik door haar priesters, maar in de jaren zestig en tot ver in de jaren tachtig minimaliseerde de hele samenleving dit probleem. Ook de mensen die toén tegen pedofilie waren en het gerecht, reageerden in die dagen bijzonder laks. Eigenlijk veranderde dit pas met de zaak-Dutroux.

    9. Ging de pers in de fout?

    Om dit te beoordelen moeten meerdere elementen bekeken worden:

    * Eerst en vooral bevatten de tapes een belangrijk nieuwsfeit. Publicatie van de inhoud onder een of andere vorm was onvermijdelijk, ieder medium zou dat louter en alleen al om journalistieke redenen hebben gedaan. Dit gezegd zijnde mag men niet de gevaren van zulke publicaties uit het oog verliezen. Cruciaal is dus niet de publicatie zelf, maar wel de duiding die erbij wordt gegeven.

    * De stukken werden gepubliceerd omdat “er geen andere manier was om de doofpotoperatie aan te tonen”. Die was er natuurlijk wel, want er is toch nog altijd een gerechtelijk onderzoek, vooral in Brugge en voorlopig ook nog in Brussel.

    De logica van media en pers staan evenwel op gespannen voet met die van justitie. De media zelf zijn immers geen onderzoeksrechter. Ze hebben er de technische kennis niet voor, maar vooral: ze missen de dwangmiddelen om verklaringen te verifiëren. Door de tijdsdruk waaronder ze werken hebben ze de neiging om al te snel iemand schuldig te verklaren, zodat berichtgeving dreigt te ontaarden in een heksenjacht.

    * Door slechts bepaalde stukken bekend te maken én die stukken te voorzien van gekleurde duiding, schakelden sommige media zich in in de verdedigingsstrategie van de advocate van het slachtoffer. Het is het volste recht van ieder medium om in omstreden zaken partij te kiezen, maar het is verkeerd om dit als “waarheidsvinding” voor te stellen. De commentaren bij de tapes zijn soms door sensatiezucht en soms door ideologische gekleurde motieven ingegeven. En dat mag want het is de essentie zelf van de vrijheid van meningsuiting en opiniëring. Maar sommige commentaren vertroebelen en bemoeilijken een onpartijdig gerechtelijk onderzoek.

    Want ze kunnen tot “trial by media” leiden. Maar vooral: ze brengen een therapeutische finaliteit binnen in het gerechtelijk onderzoek.

    Uit terechte verontwaardiging over de zware feiten, kiest men partij voor het slachtoffer. Tot daar niets mis. Maar dan gaat men de therapeutische behoefte van het slachtoffer aan heling van zijn leed vermengen met de behoefte van de samenleving om de waarheid te kennen. Dat leidt tot de uitholling van het gerechtelijk onderzoek. En het brengt het slachtoffer therapeutisch meestal weinig bij, want de media zijn niet alleen geen onderzoeksrechters, maar ook geen therapeuten. Het resultaat van deze therapeutische ondersteuning die de media vanuit een eerlijke bezorgheid en terechte verontwaardiging aan slachtoffers willen bieden, is meestal secundaire victimisering. De wonden worden erger.

    * Door de publicatie van sommige onderdelen van de tapes kwam kardinaal Danneels in de ingewikkelde positie waarin sommige beschuldigden in een assisenzaal zitten: ze hebben de keuze om spijt te betuigen of niet.

    Als ze geen spijt betuigen, zijn ze gevoelloos, hardvochtig en in dit geval: onchristelijk en mensen die het management van de Kerk belangrijker vinden dan het leed van de slachtoffers.

    Als ze wel spijt betuigen, komt dat voor velen te laat, het is hypocriet en het is te gering. En zij die toch geloven in de zinvolle betekenis van de “biecht van Danneels”, pleiten voor verdere mediatieke stappen, die dan door Vangheluwe zouden moeten worden gezet. Merkwaardig genoeg zit een eminent lid van de Senaatscommissie Justitie als Rik Torfs (CD&V) op deze golflengte. In plaats van de basisbeginselen van het gerechtelijk onderzoek te verdedigen, bepleit de senator verdere stappen in de ‘trial by media’ en in de sorrycultuur.

    Ook die sorrycultuur is een maatschappelijke trend die gevaren inhoudt. Eigenlijk zou men zich de vraag kunnen stellen of de Kerk als organisatie officieel haar excuses moet aanbieden voor alle misdrijven die door haar aanhangers of beambten gepleegd zijn. Men verwacht van een multinational toch ook geen officiële excuses als één van zijn werknemers pedofiele feiten heeft gepleegd? Criminelen heb je nu eenmaal overal, in alle beroepsgroepen.

    Toch eist iedereen die excuses van de Kerk, omdat de Kerk anders dan een multinational ethische waarden verdedigt en daarbij eeuwenlang heeft gefocust op een kuise seksualiteit en op de bescherming van de zwakkeren. Maar wat brengt die oprukkende sorry-cultuur, waarbij iedereen zich voor alles en nog wat (de slavernij, de genocide van Ruanda…) moet verontschuldigen, eigenlijk bij? Leidt ze tot fundamentele beleidsveranderingen? Dat valt nog te bezien…

    Hoezeer onze voyeuristische dramademocratie ook mag genieten van al deze biechten, spijtbetuigingen en lekken, op termijn is dit een heilloze weg, die zal leiden naar meer willekeur in de rechtsbedeling.

    * En ondertussen blijft het in een democratie beangstigend dat het arrest van de Kamer van Inbeschuldigingstelling over de nietigheden bij de huiszoekingen in Mechelen en Leuven niét bekend gemaakt mag worden, terwijl allerlei delen van het dossier wel gelekt worden met een partijdige bedoeling…

  13. kruitvat zegt:

    “Alle slachtoffers van priesters moet nu de krachten bundelen”

    11/09 Lieve Halsberghe van de werkgroep Mensenrechten in de Kerk heeft zaterdag alle slachtoffers van seksueel misbruik door geestelijken opgeroepen om te krachten te bundelen. Ze doet dat nu omdat het taboe rond het thema, met behulp van het vernietigende rapport van de commissie-Adriaenssens, eindelijk doorbroken is.
    De werkgroep meent dat het rapport de slachtoffers uit hun isolement heeft geholpen. “We roepen alle slachtofferbewegingen en overleversgroepen op om samen de krachten te bundelen en zo met een sterke overleversbeweging naar buiten te treden”, klinkt het.

    “De erkenning, waarop deze slachtoffers al zo lang wachten, is eindelijk nabij. Dan pas kunnen slachtoffers overlevers worden”, aldus Halsberghe nog.

    “Niet onder de indruk”

    Intussen heeft advocaat Walter Van Steenbrugge (foto) gereageerd op de nieuwe spijtbetuiging van ex-bisschop Roger Vangheluwe. De man die de belangen van meerdere slachtoffers verdedigt, is niet onder de indruk.

    “Mijn cliënten schieten niet veel op met deze late spijtbetuigingen”, klonk het op één. “Ik denk dat het nu vooral tijd is voor actie, en vooral het bestrijden van het arrest van de Kamer van Inbeschuldigingstelling, dat mogelijk onherstelbare gevolgen heeft voor het onderzoek”, aldus Van Steenbrugge.
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971680/alle-slachtoffers-van-priesters-moet-nu-de-krachten-bundelen.aspx

  14. kruitvat zegt:

    Senator Torfs: “Vangheluwe laat beslissing over aan paus”

    11/09 CD&V-senator Rik Torfs betreurt het dat de voormalige bisschop van Brugge, Roger Vangheluwe, zaterdag geen afstand deed van het priesterambt. Volgens de professor kerkelijk recht wil de geestelijke de knoop door het Vaticaan laten doorhakken.
    Het was Torfs die begin deze week zei dat Vangheluwe nog eens naar buiten moest komen met een verklaring.

    De CD&V’er vindt het uiteindelijk wel positief dat de ex-bisschop, die jarenlang zijn eigen neef seksueel heeft misbruikt, nogmaals zijn verontschuldigingen heeft aangeboden en dat hij de abdij van Westvleteren eindelijk verlaten heeft.

    “Ondanks wat hij gedaan heeft, moeten we hem als mens blijven beschouwen”, aldus Torfs aan VRT. “Maar persoonlijk had ik het sterker gevonden als Vangheluwe zelf zou aankondigen dat hij afstand neemt van zijn priesterambt en dus de laïcisering zou aanvragen. Zowel ten aanzien van de slachtoffers als ten aanzien van andere priesters zou dat beter zijn.”

    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971638/senator-torfs-vangheluwe-laat-beslissing-over-aan-paus.aspx

  15. kruitvat zegt:

    Vangheluwe wil zich verder bezinnen maar blijft priester

    11/09 Voormalig bisschop Roger Vangheluwe heeft de abdij van Westvleteren verlaten. Dat zei hij in zijn eerste reactie sinds hij ontslag nam. Hij moest opstappen nadat bekend raakte dat hij zijn neef jarenlang seksueel misbruikt had.
    “Op 23 april heb ik mijn ontslag aangeboden als bisschop van Brugge en heb ik gezegd dat ik ontzettend veel spijt heb van wat ik in het verleden heb gedaan. Ik heb toen om vergeving gevraagd en diepe excuses aangeboden aan het slachtoffer, zijn familie en de hele kerkgemeenschap. Langs deze weg wil ik dat nog eens doen”, staat in een persmededeling te lezen die Jürgen Mettepenningen, woordvoerder van de bisschoppenconferentie, voorlas.

    Vangheluwe heeft spijt “nu hij ziet hoe veel kwaad er mede door zijn toedoen is gebeurd”. Hij heeft de abdij van Westvleteren intussen verlaten. “Ik zal me vanaf vandaag elders in het verborgene, buiten het bisdom Brugge, verder bezinnen over mijn leven en over mijn toekomst”, besluit de voormalige bisschop.

    Roger Vangheluwe gaat voorlopig niet in op de vraag om zijn priesterambt neer te leggen, zoals CD&V-senator en professor Kerkelijk Recht Rik Torfs had geopperd.
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971596/vangheluwe-wil-zich-verder-bezinnen.aspx

  16. kruitvat zegt:

    “Slachtoffers verdienen een zo goed mogelijke reactie”

    11/09 De bisschoppen zullen pas maandag reageren op het rapport van de Commissie Adriaenssens over seksueel misbruik in de Kerk. Zij willen het rapport, dat ze vrijdag in handen kregen, eerst nog bestuderen.
    Het rapport van de commissie is bijzonder hard en schetst een beeld van alomtegenwoordig misbruik. Het bevat ook openlijke getuigenissen van tientallen slachtoffers. De bisschoppen gaan het eerst bestuderen vooraleer ze willen reageren op de feiten.

    “Het spreekt voor zich dat de bisschoppen zijn aangegrepen door wat er in het rapport staat, maar we staan niet direct klaar met ronkende woorden. We moeten eerst het rapport goed bestuderen en dan een gefundeerde reactie geven”, aldus Jürgen Mettepenningen, woordvoerder van aartsbisschop Léonard (foto).

    “We gaan zo wijs mogelijk reageren en dat zullen we maandag doen. Men moet dan maar even wachten. De slachtoffers verdienen het om een zo goed mogelijke reactie te krijgen”, klinkt het.
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971579/slachtoffers-verdienen-een-zo-goed-mogelijke-reactie.aspx

  17. kruitvat zegt:

    In vele psychiatrische en medische dossiers moeten getuigende sporen zitten van het jarenlange seksuele misbruik door geestelijken; ik hoop dat zorgnet vlaanderen zich dan ook aan een grondig gewetensonderzoek met gepaste actie zal onderwerpen

    Peter ADRIAENSSENS stelde dat er geen doofpotoperatie vanwege de kerk te bespeuren viel, maar bij pedofilie de andere kant opkijken en zich beperken tot een verplaatsing van de dader komt op hetzelfde neer. Dat noem ik bovendien schuldig verzuim en erger nog als men probeerde er onderuit te komen door het slachtoffer de vraag te stellen of het zelf ertoe geen aanleiding zou gegeven hebben. Persoonlijk ben ik wel de mening toegedaan dat het celibaat deze wantoestanden minstens zou gehalveerd hebben, want ook meisjes liepen gevaar vanaf hun puberteit, wat echter minder voor de hand lag gezien de extra gevaren (zwangerschap) die hun wandaden bij deze groep alsnog tot gevolg kon hebben.

  18. kruitvat zegt:

    Adriaenssens: “Zwaardere interne straffen”

    10/09 De Commissie-Adriaenssens heeft geen doofpot voor seksueel misbruik in de Kerk gevonden. Dat zei haar voorzitter vrijdag. “We vonden geen aanwijzingen van stilzwijgen of afspraken om slachtoffers te negeren”, zei hij. Adriaenssens zei dat tachtig of negentig slachtoffers contact opnamen met iemand van de Kerk en dat de meesten gehoor kregen.
    De Commissie-Adriaenssens pleit in haar rapport voor een herziening van de verjaringstermijn voor seksueel misbruik. Ze pleit ook voor een Dag van Slachtoffers in de Kerk. Die Kerk moet bovendien daderhulp organiseren, zwaardere interne straffen opleggen aan daders die zich pas melden nadat hun slachtoffer de zaak al bekend heeft gemaakt en een solidariteitsfonds voor slachtoffers oprichten.

    Een uitvoerige bespreking van dit rapport vindt U op de expertenpagina van John De Wit.
    http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid971375/adriaenssens-geen-doofpot-in-kerk-gevonden.aspx

  19. kruitvat zegt:

    Voor wie het dossier even zou lezen zou merken dat er priesters zijn die de afgelopen jaren tot zelfs dit jaar nog kinderen bepotelen, gekend zijn enz. De media weet van niets of wilt het niet weten, gerecht mag het niet onderzoeken en de kerk doet alsof zij het slachtoffer is. Zou men niet beter dergelijke misdaden gewoon niet meer strafbaar maken, we kijken er met zijn allen blijkbaar toch niet naar. Qua recht en moraal verandert er dan niets, het blijft even walgelijk maar het zou dan alleen iets minder hypocriet zijn.

    Er zou dringend een sensibilisering campagne moeten beginnen in de onderwijsnetten, om dit onderwerp uit de “Schaamte” sfeer te halen, zodat het slachtoffer zonder chroom naar justitie kan stappen! En niet naar een kerkelijke organisatie waar mogelijke daders moeten beslissen over de dader, en zoals gebleken is deze ook beschermt!

  20. kruitvat zegt:

    Doofpot werkt als boemerang voor katholieke kerk

    drs J.W.Swaen Historicus http://www.blikopdewereld.nl

    De kerk leest anderen in moreel opzicht liefdeloos de les, maar krijgt daarvan de rekening gepresenteerd nu schandalen over misbruik naar buiten komen.

    Erik Jurgens in Opinie Eindhovens dagblad 21 april 2010

    De verhalen over seksueel misbruik van katholieke geestelijken, vaak dertig jaar en nog langer geleden, brengen veel opwinding teweeg. Niet alleen vanwege de doofpot waarin die zaken al die tijd hebben gezeten, maar ook vanwege het morele leiderschap dat de kerk van Rome pretendeert.

    Eerst die doofpot. We hadden gewaarschuwd kunnen zijn door de omvang van wat zich sinds 1985 al in de Verenigde Staten op dit punt heeft geopenbaard en vervolgens ook in Ierland. In zijn boek over wat hij noemt ‘de duistere kant van het Vaticaan onder Johannes Paulus II’ wijdt David Yallop een heel hoofdstuk aan dit onderwerp. Hij hekelt met name het beleid van het Vaticaan, ook neergelegd in instructies aan de bisschoppen, om zulke zaken toe te dekken en intern af te doen. Melding van zulke feiten aan justitie werd en wordt vanwege de opgelegde geheimhouding sterk ontmoedigd. Zo krijgt onrecht niet zijn gepaste straf en worden de slachtoffers veelal in de kou gelaten.

    Nu is het hanteren van de doofpot niet zo uitzonderlijk. Elke instelling, kerkelijk of seculier, probeert zijn blazoen schoon te houden door schandelijke zaken weg te moffelen. Wordt bij een bank intern fraude gepleegd, dan kost dat de pleger wel ontslag, maar de directie probeert aangifte bij justitie te vermijden.

    Verstandige adviseurs zullen steeds roepen dat het beter is de Augiasstal openbaar uit te ruimen, omdat het anders gaat stinken. Zo moest Toyota onlangs honderdduizenden auto’s terughalen vanwege een fabrieksfout. Dat gebeurde openlijk en de bedrijfsleiding ging door het stof De consument bleek dit te waarderen en bleef het merk trouw. Maar zo gedraagt de katholieke kerkleiding zich niet.

    Hier wreekt zich de feodale structuur van deze kerk. Wie macht uitoefent, moet tot de orde kunnen worden geroepen. Maar kerkelijke autoriteiten zijn dit niet gewend. Het gesloten machtssysteem van paus en curie heeft zijn weerga in de vrije wereld niet. De reinigende en corrigerende werking van de openbaarheid krijgt daar geen kans.
    Bisschoppen gedragen zich, op instructie van de curie, navenant. Zelfs in Nederland, waar een maatschappelijke traditie van openheid heerst, is er geen plek waar de kerkleden om verantwoording kunnen vragen. Een ongezonde situatie. Dit voorkomt de zelfreinigende functie die openbare discussie kan hebben. Zij leidt bovendien tot frustratie bij kerkleden. Natuurlijk is seksueel en ander misbruik geen zaak die alleen voorkwam in de destijds bestaande ka-
    tholieke internaten en andere instellingen. Deze gesel is voortdurend onder ons, ook in onze dagen. Het gezin is de plek waar het ’t meeste voorkomt, maar het bestaat incidenteel op vele plekken waar macht wordt uitgeoefend, vooral in vertrouwensrelaties.
    AIs dergelijke daden blijken te zijn gepleegd door jeden van het grondpersoneel van Onze Lieve Heer, krijgt de kerk extra de wind van voren. Dat heeft te maken met de pretentie die de kerkelijke autoriteiten – en niet zozeer de kerkleden – uitdragen als het gaat om zedelijke waarden.

    De openlijk uitgesproken oordelen over abortus of euthanasie, over het gebruik van voorbehoedsmiddelen (ook als deze een hiv-infectie helpen voorkomen), over samenleven zonder huwelijk of over het praktiseren van homoseksuele geaardheid, die harde oordelen werken als een boemerang als zaken naar buiten komen als die waarover nu – gelukkig – een commissie-Deetman gaat oordelen.

    Toen bijvoorbeeld begin vorig jaarin Italië de vader van een vrouw die al zeventien jaar in coma lag na toestemming van het hoogste gerechtshof de verantwoordelijkheid nam om zijn dochter eenwaardige dood te gunnen, stond het Vaticaan klaar met zijn oordeel moord. En nu er in Spanje een wetsvoorstel voorligt dat abortus toestaat op dezelfde wijze als in Nederland is toegestaan, dreigen de Spaanse bisschoppen parlementsleden die vóór stemmen met kerkelijke excommunicatie. Die kerkelijke opvattingen over het gebruik van voorbehoedmiddelen, over stervenshulp en over abortus zijn nooit voorwerp geweest van enig intern of openbaar debat Zij worden vanuit de hoogte gedecreteerd. En vaak liefdeloos toegepast.

    Het is uitstekend dat de kerk als instelling morele waarden uitdraagt, mits die zijn getoetst aan de opvattingen van de kerkleden. Over de concrete toepassing moet de kerkleiding, wil zij waarlijk navolger van Christus zijn, op pastorale en liefdevolle wijze spreken. In de persoonlijke pastorale praktijk is dit – en daarvoor hulde – gelukkig vaak wel het geval. Maar kerkelijke autoriteiten die dat niet doen, moeten niet verbaasd zijn de storm over zich heen te krijgen als in eigen kring misdrijven in de doofpot blijken te zijn gestopt.

    Prof. mr E.C.M. Jurgens is voormalig lid van de Tweede en Eerste Kamer, oud-hoogleraar en sinds 2008 voorzitter van Mariënburg, de vereniging van kritisch katholieken.
    http://www.blikopdewereld.nl/Ontwikkeling/rechtspraak/68-rk-kerk-en-de-bedrijfsongevallen/2642-doofpot-werkt-als-boemerang-voor-katholieke-kerk.html

  21. kruitvat zegt:

    Danneels toch betrokken bij doofpot

    Toegevoegd: zaterdag 28 aug 2010, 11:13
    De Belgische kardinaal Danneels heeft wel degelijk pogingen gedaan om seksueel misbruik in de doofpot te stoppen. Volgens de Vlaamse krant de Standaard gaat het om de zaak Vangheluwe. Deze bisschop misbruikte zijn neef jarenlang.

    De neef heeft zijn oom later een aantal keren gevraagd om zich terug te trekken als bisschop. Naar aanleiding daarvan heeft kardinaal Danneels met de neef gepraat en hem gevraagd de zaak te laten rusten in het belang van de kerk.

    Geluidsopnames
    De neef van Vangheluwe heeft in het geheim geluidsopnames gemaakt van dit gesprek, journalisten van de Standaard hebben het bandje mogen beluisteren. Met toestemming van de neef is een transcriptie van het gesprek in de krant gepubliceerd.

    Onlangs heeft Danneels nog bezworen dat hij nooit iets in de doofpot heeft willen stoppen.
    http://nos.nl/artikel/181226-danneels-toch-betrokken-bij-doofpot.html

  22. kruitvat zegt:

    Belgische bisschop vertrekt uit bisdom

    Toegevoegd: zaterdag 11 sep 2010, 12:47
    Update: zaterdag 11 sep 2010, 13:15
    De vroegere bisschop van Brugge trekt zich na het misbruikschandaal nu helemaal terug uit zijn bisdom. Bisschop Vangheluwe nam in april ontslag na zijn bekentenis dat hij zijn neefje jarenlang had misbruikt.

    Na het uitbreken van het schandaal kreeg de oud-bisschop onderdak in de abdij van Westvleteren, maar op die huisvesting was veel kritiek gekomen.

    Op een persconferentie las een woordvoerder vandaag een spijtbetuiging van de oud-bisschop voor. Daarin liet Vangheluwe weten dat zijn spijt over het vele kwaad dat hij heeft aangericht de afgelopen maanden is toegenomen. “Ik zal mij in het verborgene verder bezinnen op mijn leven en mijn toekomst.”

    Danneels
    Gisteren werd in België het rapport gepresenteerd over misbruik in Belgische rooms-katholieke instellingen. In alle internaten werden kinderen seksueel misbruikt, zeker dertien van hen pleegde zelfmoord. \

    De Belgische kardinaal Danneels betuigde opnieuw zijn medeleven aan de slachtoffers. Hij zei geschokt te zijn door het kindermisbruik. Hij heeft de verhalen van de slachtoffers gelezen en concludeert dat ze “ronduit gruwelijk” zijn. Hij gaat ervan uit dat de Belgische bisschoppen de betrokkenen helpen bij de verwerking van hun leed.
    http://nos.nl/artikel/184192-belgische-bisschop-vertrekt-uit-bisdom.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s